De acceptatie van homoseksualiteit en vrouwenrechten staan onder druk, vooral onder jongeren. Volgens sociaalwetenschapper Linda Duits regent het, maar de echte storm moet nog komen. ‘En wij maar denken dat jongeren de wereld willen verbeteren.’

Meer mannen kunnen zich voorstellen dat mannen soms hun vrouw slaan. Meer mensen vinden het een probleem als vrouwen meer verdienen dan hun man. In vier jaar tijd is het percentage jongens dat positief staat tegenover homoseksualiteit bijna gehalveerd van 40 naar 22 procent. De onderzoeken over toenemend conservatisme duikelden de afgelopen twee weken over elkaar heen. Ondertussen zakte Nederland op de wereldranglijst voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen van plek 43 naar 46 en deed de Gelderse gemeente Oldebroek de regenboogvlag in de ban.

“Ik geef les aan Amerikaanse uitwisselingsstudenten,” zegt Linda Duits (49). “Die denken dat dit een progressief land is en een roze regenboogparadijs. Als ik ze een introductie in de Nederlandse politiek geef, zeg ik altijd: dit gaan jullie niet leuk vinden. We hebben van de tolerantie onze nationale identiteit gemaakt, een stok om de moslims mee te slaan, maar in wezen zijn we een diep verdeeld en uiterst conservatief land. Amsterdam is hooguit nog een vrijstaat in een verder uiterst rechtse omgeving. Hier kun je nog een beetje ademhalen, maar dat geeft wel een vertekend beeld.”

Duits is, zegt ze zelf, een tegendraadse, luidruchtige sociaalwetenschapper, geïnteresseerd in macht en maatschappij, gespecialiseerd in populaire cultuur, gender en seksualiteit. Ze heeft de onderzoeken met belangstelling gevolgd.

Wat dacht je toen je de cijfers zag?

“Dat het me nog meeviel. Het zijn kleine verschuivingen, behalve als het gaat om acceptatie van homoseksualiteit. Dat is echt een schokkende daling. We hebben een ruk naar rechts gemaakt. Het idee is altijd dat dat komt door oudere mensen, maar het interessante is dat uit deze onderzoeken blijkt dat het juist de jongeren zijn die conservatiever worden. En wij maar denken: zij willen de wereld verbeteren en niet de klok terugdraaien.”

Vind je dat alleen interessant?

“Ik vind het zorgwekkend. Progressieve vooruitgang is niet zomaar iets wat linkse mensen leuk vinden, het raakt aan mensenrechten, aan gelijkheid van mannen en vrouwen. Of aan het recht van lhbtq’ers om vrij te zijn van discriminatie en geweld. Dat zou geen links onderwerp moeten zijn, maar een zorg van iedereen. Als genderqueer raakt het mij als al die verworven rechten niet meer zo vanzelfsprekend zijn. Het idee was altijd: met de jaren wordt het beter. De mensen moeten er gewoon aan leren wennen. Die oude conservatieven gaan vanzelf dood en dan komt er een nieuwe generatie. Deze onderzoeken wijzen erop dat het niet zo werkt.”

Merk je dat ook in je dagelijkse leven?

“Ik ben vaak het middelpunt geweest van online haat. Toen Twitter kwam in 2009 stond ik te klappen voor de democratiserende waarde van sociale media. Dat is helemaal weg, het is niet meer te harden. In het echte leven hoor ik van mijn homovrienden, zeker als ze er wat meer queer of feminien uitzien, dat het geweld is toegenomen. Ik merk het als ik met een vrouw sta te zoenen. Altijd opmerkingen. Gaat ie lekker, mag ik meedoen? Ik ben bi, dus ik zoen ook met mannen, dat is mijn straight privilege. Dan krijg ik nooit wat naar mijn hoofd.”

Je hebt eerder geschreven dat je deze ontwikkeling zag aankomen.

“Ik begon me zorgen te maken toen in Amerika Trump herkozen werd en ook in Nederland het politieke klimaat verhardde. Ik voelde me moedeloos. Als sociaalwetenschapper weet ik hoe de backlash tegen het feminisme van de jaren zeventig eruitzag. Je kon erop wachten dat zoiets ook zou gebeuren met de lhbtq-emancipatie van de jaren negentig.”

Jongeren klagen dat de acceptatie van homoseksualiteit ze op allerlei mogelijke manieren door de strot wordt geduwd.

“Dat kennen we dus ook uit de geschiedenis van het feminisme. In het begin vond iedereen het leuk: ludieke acties van een stel knappe meiden. We schudden lekker de boel op in het ingeslapen, christelijke Nederland. Maar zodra mannen niet meer welkom waren, veranderde de toon: moet het op deze manier, moeten die vrouwen zo grof zijn, kan het niet wat liever? Dan komt het idee van gedram om de hoek kijken, met als gevolg dat feminisme in de jaren negentig een vies woord werd.”

“Eigenlijk bedoelen al die mensen die zeggen dat lhbtq-emancipatie ons door de strot wordt geduwd dat het nu wel een keer genoeg is. Ze hanteren precies dezelfde terminologie: moet het op deze manier, waarom zo grof? In Nederland is het moeilijk om hardop te zeggen dat je tégen homo’s bent, maar je kunt wel roepen dat het afgelopen moet zijn met het gedram. Met racisme ging het ook zo. Niemand is voor racisme, maar op een gegeven moment was het wel prima om te zeggen dat het afgelopen moet zijn met het gezeur.”

Er wordt vaak naar de islam gewezen als het gaat om afwijzing van emancipatie van vrouwen en lhbtq’s.

“Daar ligt ook wel een probleem, maar dat speelt over de hele linie bij religieuze groeperingen. Het is niet zo dat de christenen hiervan vrij zijn. Religie is een factor, gender is een factor in die zin dat mannen en vrouwen andere opvattingen hebben. Er is ook veel desinformatie, vooral online. Mensen worden opgejut met valse voorlichting. Wat moet je als je hoort dat op scholen vierjarigen tijdens de Week van de Lentekriebels leren hoe je moet pijpen? Het zou raar zijn als je dan níét gaat bellen.”

“Je kunt het moeilijk onderzoeken, maar het blijft natuurlijk ook opvallend dat de opkomst van de manosfeer en het conservatisme zo gelijk opgaan, met name onder jongens. Het verband is er, maar er is in de samenleving over de hele linie een beweging naar rechts. Als jouw ouders negatief praten over seksuele voorlichting op school, neem je die denkbeelden over. We weten van jongeren dat ze hun ideeën niet alleen online opdoen, maar ook kijken naar wat er thuis gebeurt, wat er in de familie gebeurt en wat hun leeftijdsgenoten doen. Dan blijkt het opeens cool om er conservatieve ideeën op na te houden.”

En lekker om je mee af te zetten.

“Dat speelt zeker mee. Het mag niet en dus doe je het. Zoals jongeren die een piemel op tafel tekenen. Of een hakenkruis. Dat betekent ook niet meteen dat zo’n jongere antisemitisch is of een fascist.”

Is er in Nederland ooit echte acceptatie geweest van homoseksualiteit?

“Dat denk ik niet. In onderzoeken gaven de meeste mensen aan dat ze homoseksualiteit prima vinden, totdat de vraag gesteld werd wat ze van twee zoenende mannen op straat vonden. Wat je nu alleen ziet, is dat het acceptabeler is om openlijk je afkeer uit te spreken over homoseksualiteit.”

Ben je bang dat het van kwaad tot erger gaat?

“Het zijn golfbewegingen. Tenminste: als je over langere perioden kijkt.”

Doen we er dan te hysterisch over?

“Nee. Het gaat eerst nog een tijdje heel erg worden. Op dit moment regent het, maar de storm komt er nog aan. Vooruitgangsdenken hoort bij de moderniteit waarin we leven. Maar de geschiedenis is geen lineaire lijn, waarin alles steeds beter wordt.”

Is het dan een kwestie van uitzitten?

“En van het stutten van de dijken. Ik heb me lang een roepende in de woestijn gevoeld, maar ik zie dat mensen elkaar weer opzoeken en activistischer worden. Het voelt goed om daarmee bezig te zijn. Kijk: ik laat mezelf niet zo snel intimideren, ik ben groot en heb een grote mond. Ik kan wel wat hebben, maar dat geldt niet voor iedereen. Er is weer meer besef dat we tegenwicht moeten bieden en de verbinding aan moeten gaan met de mensen die anders denken.”

https://archive.vn/7QHJt

Ik werk bij het COA met alleenstaande minderjarige vluchtelingen (AMV’ers): jongeren van meestal 15 tot 18 jaar die zonder ouders naar Nederland zijn gekomen.

Omdat ik hier regelmatig onjuiste informatie en aannames over deze groep lees, leek het me interessant om een AMA te doen.

Throwawayaccount om voor de hand liggende redenen. Vraag maar raak!

EDIT:

Bedankt voor alle leuke vragen. Ik zal morgen verder gaan met het beantwoorden van vragen.

Ik woon sinds een maand in mijn nieuwe huis uit 1945 en volgens mij zijn ze in de oorlog vergeten de muren fatsoenlijk te isoleren.

Ik hoor mijn buurman om de minuut kuchen en ik versta ieder woord dat hij zegt. Dat is al storend, maar dit betekent ook dat hij alles hoort wat ik zeg. Ik heb hierdoor het gevoel dat ik op mijn woorden moet letten en geen privacy heb in mijn eigen huis. Iemand hier ervaring mee of weet wat ik hieraan kan doen?

Een vriendin van mij heeft ene scootmobiel die groter is dan de max toegestane grootte voor in de bus. Begrijpelijk. Maar we willen graag een keer naar het bos. Daar komen met de bus is 15 minuten, maar daar mag ze niet in, maar als ze er wil komen met de scootmobiel dan duurt het 2,5 uur + haar batterij is leeg als ze aankomt (15km) dus dan kan ze niet meer terug.

Nu geeft de gemeente haar geen regiotaxi want ‘ze heeft een scootmobiel dus dan is dat niet nodig’.

Probleem is dus, ze kan er met scootmobiel niet komen, ze kan niet zonder scootmobiel, en de krijgt geen regiotaxi.

Wat nu? Betekent dit dan gewoon dat ze nooit van dr leven meer naar het bos kan?!

Ik dacht mss NS vragen om een rolstoeltaxi maar we zijn bang dat ze dan zeggen op haar kosten, maar dat is geen optie gezien ze een uitkering heeften daar dus echt geen geld voor is.

Waarom is het leven voor gehandicapten toch zo verdomd duur en moeilijk, kut gemeentes (ik heb zelf een rolstoel en ook jaren ervaring met kut gemeente die geen goede zorg levert helaas).

Iemand een andere oplossing die wij over het hoofd zien?

Hoi allemaal!

Long time no see! Ik schreef weer eens over een Nederlands woord en dacht: dat kan ik jullie niet onthouden. Ook al is het Nederlandse woord in kwestie eigenlijk half-Grieks en half-Latijn.

(Trouwens: ik moet jullie bedanken. Toen ik 2.5 jaar geleden begon met deze stukjes hebben velen van jullie zich geabonneerd. Daardoor kan ik nu een boek gaan schrijven bij uitgeverij Das Mag – een droom die uitkomt).

https://arongroot.substack.com/p/het-nederlandse-paard-is-half-grieks

Fijn weekend! <3

Auteurs: Wouter van Atteveldt is hoogleraar politieke communicatie aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Nel Ruigrok is mediawetenschapper aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en eigenaar van Nieuwsmonitor BV. Nikki Sterkenburg is bijzonder hoogleraar onderzoeksjournalistiek aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Niene Tempelman is alumna Media & Journalistiek van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Zij is afgestudeerd op het beschreven onderzoek.

Termen als omvolking en remigratie worden regelmatig gebezigd in Nederlandse talkshows. Wie dat niet tegenspreekt, draagt bij aan normalisering van extreemrechts.

Twee mannen projecteerden tijdens de jaarwisseling 2022-2023 extreemrechtse leuzen op de Erasmusbrug, waaronder ‘White Lives Matter’ en de bekende ‘14 words’ van white supremacist David Lane, waarmee neonazi’s zich wereldwijd uitspreken tegen de vermenging van het in hun ogen superieure ‘blanke ras’ met vermeende ‘inferieure rassen’. Ze werden veroordeeld voor onder meer groepsbelediging en aanzetten tot discriminatie.

Tijdens het hoger beroep in 2025 verweerden zij zich door te stellen dat de geprojecteerde leuzen niet veel verschilden van wat allang te horen was op landelijke televisie.

De verdediging wees daarbij op twee televisiefragmenten. In het ene sprak FvD-voorman Thierry Baudet bij Ongehoord Nederland over „omvolking”, in het andere riep Telegraaf-opiniemaker Wierd Duk bij Nieuws van de Dag alle Nederlanders op zoveel mogelijk kinderen te baren, „anders sterven we uit [..] Wij, zeg maar, Nederlanders”. Het hof liet zich niet overtuigen en veroordeelde beide mannen tot celstraffen. Dat een verdachte denkt dat een uitspraak acceptabel is omdat het ook in de media te horen is, laat zien waarom de rol van media in de normalisering van extreemrechts een serieuze kwestie is.

Dit werd vorige week opnieuw actueel. De AIVD en NCTV publiceerden gezamenlijk het rapport Achter de façade, een analyse van de manier waarop rechts-extremisten hun gedachtegoed proberen te normaliseren. De façade hier is het verpakken van extreemrechtse denkbeelden in ogenschijnlijk gematigder taal over cultuur en identiteit. Wanneer rechts-extremisten „zonder duidelijk verzet, tegenspraak of afkeuring” hun ideeën kunnen uiten, wordt hun gedachtegoed gelegitimeerd. Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid Marc Kuipers zei dat het essentieel is om „het extremistische frame en taalgebruik te herkennen en effectief te weerspreken, in plaats van een podium te bieden.” Welke media zo’n podium bieden en wanneer journalistieke aandacht overgaat in normalisering wordt in het rapport niet besproken.

Onderzoek

Wij hebben dat podium wel onderzocht als project binnen een groter onderzoek naar de berichtgeving tijdens de verkiezingscampagne van 2025.

We analyseerden 648 uitzendingen van elf talkshows en vier nieuwsprogramma’s die werden uitgezonden tussen 1 september en 28 oktober 2025, de laatste twee maanden voor de Tweede Kamerverkiezingen. De uitzendingen werden automatisch getranscribeerd. Een taalmodel selecteerde daaruit alle uitspraken die mogelijk voldeden aan de wetenschappelijke definitie van nativisme: de overtuiging dat een land, in dit geval Nederland, toebehoort aan de ‘eigen’ groep en dat nieuwkomers en andere culturen daar per definitie een bedreiging voor vormen. Elke treffer werd vervolgens handmatig gecontroleerd. Er bleven 308 uitspraken over, wat neerkomt op gemiddeld vijf nativistische uitspraken per dag op landelijke televisie. De termen ‘omvolking’ en ‘remigratie’ vielen beiden zeventien keer. Dit aantal lijkt misschien weinig, maar elke uitspraak bereikt honderdduizenden kijkers.

Ongehoord Nieuws was goed voor 118 van de 308 nativistische uitspraken, wat betekent dat bijna twee derde van de uitspraken werd gedaan in andere programma’s. Opvallend is bovendien dat de meeste nativistische uitspraken worden gedaan door presentatoren, opiniemakers en vaste tafelgasten. Raisa Blommestijn, Johan Derksen, Wierd Duk en toenmalig ON-presentator Tom de Nooijer zijn samen goed voor een derde van al deze uitspraken. FvD-lijsttrekker Lidewij de Vos volgt pas op plek 7. Dit is relevant omdat een uitspraak van De Vos wordt herkend als politiek standpunt, terwijl een presentator of tafelgast eerder klinkt als iemand die zegt ‘wat mensen thuis denken’.

Geen tegenspraak

Wat na een nativistische uitspraak aan tafel gebeurt, bepaalt in welke mate zo’n uitspraak normaliseert. In 85,7 procent van de gevallen sprak niemand aan tafel de uitspraak tegen. In een op de vijf gevallen stemde een andere spreker er expliciet mee in. Een uitspraak onderbreken of een spreker afkappen, kwam in de hele dataset niet voor. De presentator van Nieuws van de Dag nodigde Wierd Duk zelfs uit om meer te vertellen over zijn remigratie-ideeën. Duk antwoordde: „Onze democratieën bezwijken onder immigratie. [..] Onze samenlevingen zullen dan verkruimelen. Of we brengen remigratie ter sprake. Ik wil het hier best als eerste in de Nederlandse mainstream media ter sprake brengen.”

Wat hier gebeurt, wordt door politicologen accommodatie genoemd. Ook wanneer extreemrechtse ideeën niet expliciet worden onderschreven, kunnen ze genormaliseerd raken, simpelweg doordat ze een podium krijgen zonder tegenspraak of kanttekening. Een journalist die geen positie inneemt en elke opvatting als gelijkwaardig behandelt lijkt misschien objectief, maar draagt juist bij aan accommodatie. Extreemrechts gedachtegoed wordt dan behandeld als een regulier politiek standpunt, waardoor de grenzen verschuiven van wat in het publieke debat als acceptabel geldt. Juist bij reguliere omroepen weegt dit extra zwaar. Zij bereiken een groot publiek en verlenen een zekere institutionele erkenning. Wat daar niet wordt weersproken, wordt eerder gezien als een normaal standpunt in het publieke debat. In het geval van de publieke omroepen geldt nog eens dat de verdacht gemaakte minderheden doorgaans publieke middelen meebetalen aan het podium waarop hun aanwezigheid in de samenleving wordt afgeschilderd als onwenselijk, on-Nederlands en als een (potentiële) bedreiging voor de samenleving.

Eenzelfde beweging zagen we bij de bespreking van de Malieveldrellen van 2025 aan de talkshowtafels. In meer dan de helft van de gesprekken werden deze gepresenteerd als een ordeverstoring door hooligans en relschoppers, terwijl deelnemers nazistische en antisemitische leuzen riepen en probeerden het partijkantoor van D66 in brand te steken. Zo zei minister van Financiën Eelco Heinen (VVD) op 21 september 2025 bij WNL op Zondag over de rellen: „Kijk, ik snap dat de heer Jetten boos is. Hij staat voor zijn partijbureau. Dat is ook aan gort geslagen, dus dat je even emotie hebt, dat je daarover uitlaat, dat snap ik volkomen. Dat is ook onacceptabel. Maar alsjeblieft, laten we niet alles politiek maken. Want dat doet hij nu wel.”

In slechts een derde van de uitspraken werd het bestempeld als politiek geweld. Op de dag van de rellen zelf was de verhouding ‘relschoppers’ versus ‘politiek geweld’ 26 tegen 4. Dit beeld kantelde pas nadat de politie, AIVD en NCTV samen naar aanleiding van de rellen een technische briefing aan de Tweede Kamer gaven.

Dit verschil in framing is veelzeggend: waar de AIVD en NCTV de rellen op het Malieveld beschreven als „de meest gewelddadige manifestatie van rechts-extremisme in Nederland sinds lange tijd”, werd aan de talkshowtafel hetzelfde geweld teruggebracht tot een uit de hand gelopen middag van hooligans. De diensten bestempelen woorden als omvolking en remigratie als extremistisch, maar aan de talkshowtafel vallen dezelfde woorden zonder dat iemand opkijkt.

Acceptabeler

Zorgen om (de gevolgen van) immigratie zijn niet hetzelfde als rechts-extremisme. Veel mensen maken zich zorgen over de woningmarkt, de komst van een asielzoekerscentrum in hun gemeente of de snelheid waarmee hun buurt verandert. Discussies hierover telden in ons onderzoek niet mee. Een uitspraak gold pas als nativisme wanneer Nederland erin wordt voorgesteld als exclusief toebehorend aan de ‘eigen’ groep, die bedreigd wordt door nieuwkomers en andere culturen. Hiermee levert nativisme de taal en het frame waarin rechts-extremisme zich kan verhullen, omdat het acceptabeler klinkt.

De tegenwerping is dat pluriformiteit media verplicht deze geluiden een podium te geven, zeker nu uiterst rechtse partijen tientallen zetels in de Tweede Kamer hebben. Dat klopt, maar democratie is meer dan de wil van de meerderheid. Ze berust ook op de rechtsstaat en de bescherming van minderheden. Journalistiek is daarmee niet alleen een waakhond tegen machtsmisbruik, maar beschermt ook het democratisch debat. Radicale opvattingen hoeven niet te worden geweerd, maar een podium bieden is iets anders dan uitspraken onbevraagd laten passeren. Benoem extremistische termen wanneer ze vallen, trek conclusies uit wat vaste tafelgasten over een heel seizoen inbrengen en wacht niet op een technische briefing of een analyse om politiek geweld te benoemen: soms moet je gewoon naar buiten kijken als je wilt weten of het regent, in plaats van de erkenning door het KNMI af te wachten.

Dit brengt ons terug in de rechtszaal. Het hof accepteerde niet dat de projectie van neonazistische leuzen op de Erasmusbrug gerechtvaardigd konden worden met een verwijzing naar de televisie. Maar dat de verdachten de televisie überhaupt als legitimering opperden, is veelzeggend. Dat extreemrechtse ideeën op televisie klinken, is in een open samenleving niet te voorkomen. Presentatoren, redacties en journalisten bepalen wel wat er daarna gebeurt. Het is hun vak om te herkennen en te duiden. Wie dat nalaat, is een doorgeefluik van extremisme.

https://archive.vn/2q0gE

Ben benieuwd hoe anderen dit ervaren.

Hebben jullie ook weleens het gevoel dat iedereen in het OV een beetje in z’n eigen bubbel zit? Koptelefoon op, telefoon erbij, en eigenlijk geen contact met de mensen om je heen.

Best grappig eigenlijk, zeker in zo’n divers land als Nederland, dat we zo weinig contact hebben met de persoon die naast ons zit.

Wat zou het voor jou makkelijker of minder ongemakkelijk maken om even contact te maken met een onbekende in de trein, bus of tram?

Zou bijvoorbeeld een klein spelletje of quiz helpen? Iedereen in dezelfde trein krijgt op hetzelfde moment een vraag en kan anoniem meedoen. Gewoon iets leuks om de reis wat minder saai te maken, zonder dat je meteen met elkaar hoeft te praten.

Zou je zoiets doen, of zou je het juist een beetje ongemakkelijk vinden?

Ben vooral benieuwd wat jullie denken en wat voor jullie de drempel lager zou maken om eens contact te maken met iemand naast je.

Lusten naar regio, lasten naar Katwijk

Uit de vergunningsstukken blijkt dat de fabriek ongeveer 1 miljoen liter water per dag verbruikt. Het stroomverbruik is gelijk aan dat van ruim zeventienduizend huishoudens.

Omdat het lokale stroomnet vol zit, wekt Eli Lilly voorlopig zelf elektriciteit op met gasturbines. Die verstoken jaarlijks tot 9,18 miljoen kubieke meter aardgas. Het bedrijf heeft nog vergunningen nodig voor de productie en het lozen van afvalwater.

Omwonenden maakten zich zorgen over uitstoot, waardevermindering van hun huis, de druk op water en energie en de gevolgen voor het uitzicht en de recreatie op het meer. Uit onderzoek van bureau Decisio in opdracht van de gemeenteraad blijkt dat de lusten naar de regio gaan en de lasten naar Katwijk.

Mostert erkent dat. "Er moest wat tegenover komen te staan." Het gaat volgens hem niet om een zware chemische fabriek en de milieueisen zijn "driedubbel" gecheckt.

Ik ben 45 en merk dat ik de laatste tijd steeds vaker terugdenk aan de periode vóór de smartphone ons dagelijks leven volledig binnendrong.
Niet omdat vroeger alles beter was. Wel omdat er toen nog veel meer momenten bestonden waarop er gewoon even niets binnenkwam.
Wachten was wachten. Wandelen was wandelen. Een gesprek hoefde niet voortdurend te concurreren met meldingen. En verveling was niet meteen iets dat opgevuld moest worden.

Bij mezelf merk ik hoe automatisch het ondertussen geworden is:
even niets te doen → telefoon.
Wakker worden → telefoon.
Een stil moment → telefoon.

Daarom gaat het mij niet alleen om “minder schermtijd”. Wat mij vooral bezighoudt, is hoe je je aandacht opnieuw meer van jezelf kunt maken.
Ik ben benieuwd hoeveel mensen hier daar bewust mee bezig zijn.

Hebben jullie ooit geprobeerd om echt afstand te nemen van de smartphone? Bijvoorbeeld door sociale media te verwijderen, een dumbphone te gebruiken, één dag per week offline te gaan of je telefoon bewust thuis te laten?

Wat werkte voor jullie echt? En waar bleken jullie telkens opnieuw op vast te lopen?

Omdat ik merkte dat er weinig Nederlandstalige plekken zijn waar mensen elkaar hierin kunnen helpen en motiveren, ben ik onlangs r/DigitaalMinimalisme gestart.
Niet als anti-technologieclub, maar als plek om ervaringen uit te wisselen en elkaar wat aan te sterken om opnieuw meer grip te krijgen op onze tijd en aandacht.

Voor wie daar ook mee bezig is: r/DigitaalMinimalisme.